Het verhaal van de vlinder

by Erik Schrama

05 26, 2015 | Posted in Overpeinzingen | 0 comments

Vlinder

Een fotograaf bestudeerde nauwlettend de geboorte van een vlinder.

De vlinder probeerde uit alle macht uit de cocon te breken.
Na een hele tijd leek het alsof hij het opgaf en niets meer kon doen….

De man besloot de vlinder te helpen. Met zijn zakmes opende hij voorzichtig de cocon…
De vlinder verliet de cocon en kwam op de grond terecht.

Zijn lijf was klein en hij had verschrompelde vleugels. Hij kon zich alleen op de grond voortbewegen… Hij heeft nooit kunnen vliegen….

De man wist niet dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om eruit te komen de natuurlijke manier was om vocht vanuit zijn lijf in de vleugels te pompen zodat hij gereed zou zijn om te vliegen.

Mensen met een verlieservaring gaan soms door een moeilijke tijd: een enkele keer lijken ze het zelfs op te geven…
Maar zij hebben tijd en ruimte nodig om op eigen kracht erdoor te komen… en te vliegen!
(bron onbekend)

Het verhaal stopt hier. Maar het zou als volgt kunnen verdergaan:

De fotograaf had een heel wijze les geleerd en besloot een geborduurd vlindertje in zijn reversknoopsgat te dragen om zichzelf voor altijd aan deze les te herinneren. Op de Algemene Vergadering van de Vereniging van Vakfotografen reikte hij een dergelijk vlindertje uit aan Collega-Vakfotografen waarvan hij wist dat zij in hun werk ook een wijze les hadden geleerd.

De Vereniging van Vakfotografen kende een intern opleidingssysteem. Als een jonge man plezier had in het maken van foto’s, en zó enthousiast werd van zijn eigen resultaten dat hij zich verder wilde bekwamen, meldde hij zich bij de Vakvereniging voor verdere opleiding. Als hij serieus genoeg werd bevonden, werd hij als Pupil-fotograaf aangenomen en mocht hij zich onder een Vakfotograaf-leraar verder ontwikkelen. Na een leerperiode werd hij bevorderd tot Aspirant-Vakfotograaf en mocht hij bij andere Vakfotograaf-leraren de verdere kneepjes van het vak leren. Portretten, dieren, mode, potten pindakaas fotograferen, maar ook groothoeklenzen en telelenzen met hun toleranties alsmede perspectief en kleurcorrectie werd hem onderwezen. Als hij genoeg had bijgeleerd, werd hij gepromoveerd tot Collega-Vakfotograaf.

Het werd een goede gewoonte om een jonge fotograaf, zodra deze een wijze les had geleerd, zo’n vlindertje uit te reiken.

Het oorspronkelijke verhaal achter het vlindertje raakte een beetje in de vergetelheid. Het vlindertje als symbool verloor enigszins aan betekenis, maar werd in het Tijdschrift voor Vakfotografen en op het Internet nog wel eens aangehaald in artikelen die door oude, wijze Collega-Vakfotografen werden geschreven.

Na verkiezingen in het land waarin de fotografen woonden, trad er een president aan die het fotograferen en zelfs de Vereniging voor Vakfotografen verbood. Hij was bang dat staatsgeheimen, maar ook wangedrag van de soldaten van de president, zouden worden gefotografeerd en worden gebruikt om de president te compromitteren.

Iedereen die met een camera op zak liep, werd opgepakt, verhoord en liep zelfs het risico om vermoord te worden. De vakfotografen wilden dat risico niet lopen en hielden hun camera dus thuis verborgen voor de soldaten van de president. Maar doordat ze het vlindertje in hun reversknoopsgat bleven dragen, konden zij elkaar op straat nog wel herkennen als Collega-Vakfotograaf, ook al konden zij hun werk niet uitvoeren.

Jaren later, toen de president was afgezet en de politieke situatie weer was genormaliseerd, bloeide de Vakvereniging als nooit tevoren! Jonge fotografen meldden zich weer als Pupil, werden opgeleid en gingen als Aspirant het land in om door andere Collega’s verder te worden opgeleid. En als zij zich voldoende hadden bekwaamd, konden zij zelf ook weer worden gepromoveerd tot Collega.

Eens, op een avond waarop een Pupil werd bevorderd tot Aspirant, kreeg hij van een jonge Collega een geborduurd vlindertje uitgereikt. Deze jonge Collega had de Pupil tijdens zijn eerste jaar goede vorderingen zien maken en was benieuwd naar hoe de jongen zich als Aspirant de komende tijd zou gaan ontwikkelen. De Collega gaf de jonge Aspirant als opdracht mee dat hij bij het presenteren van zijn promotiefoto zou vertellen wat hij in zijn aspirant-jaar had geleerd en op welke wijze het vlindertje daarin had bijgedragen.

Een oude, wijze Collega die het regime van de president aan den lijve had ondervonden, was ontgaan wat zich tussen die Pupil en de jonge Collega had afgespeeld.
Een half jaar later, toen er na een foto-oefenavond nog even werd nagepraat, zag deze oude, wijze Collega tot zijn schrik de Aspirant met het vlindertje op zijn revers staan pronken. Al zijn herinneringen aan die donkere tijd kwamen bij hem terug en hij dacht bij zichzelf: “Die Pupil heeft die tijd niet meegemaakt! Hij draagt die vlinder ten onrechte!” Hij raakte in tweestrijd: moet ik hem de vlinder van de revers afrukken, moet ik hem terechtwijzen, moet ik… Maar wijs als hij was, haalde hij diep adem, liep hij op de Aspirant af en vroeg hem: “Waarom draag jij dat vlindertje? Ben je je bewust van de omstandigheden waaronder dit vlindertje vroeger werd gedragen?”

De Aspirant, die in dat halve jaar nog niet zó veel had bijgeleerd (hij was op vakantie geweest en had zijn camera alleen gebruikt om schaars geklede dames aan het strand te fotograferen), schrok een beetje van die directe vraag.
Hij had zich recentelijk op het Internet georiënteerd op de relatieve toleranties van de concave en convexe lenzen in zijn camera en was daarbij bij toeval gestuit op het verhaal van het vlindertje en dat een drager van zo’n vlindertje dat droeg omdat hij een wijze les had geleerd. Ook had hij gelezen over het totalitaire bewind van de president, en dat in die crisistijd Collega-Vakfotografen elkaar aan dat vlindertje konden herkennen. Maar hij had zich vooral aangetrokken gevoeld tot die wijze les die aanleiding gaf tot het dragen van het vlindertje.

Toen de Aspirant op de vraag van de oude, wijze Collega antwoordde wat hem qua symboliek aan het geborduurde vlindertje had aangetrokken, besefte de oude, wijze man dat hij geen rekening had gehouden met die oorspronkelijke betekenis en, door zijn pijnlijke ervaringen uit de tijd van de president, de nadruk had gelegd op die crisistijd. Hij prees zich gelukkig dat hij zijn gedachten niet had uitgesproken en zich verdraagzaam naar de Aspirant had opgesteld, en dat ook hij, al was hij oud en wijs, tóch nog lering had kunnen trekken uit dit voorval. Ook hij had die avond weer een wijze les geleerd.

Delen met je netwerk? Klik hier:Share on FacebookEmail this to someonePrint this pageTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestShare on LinkedIn

Leave a Comment



Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>